Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Łodzi

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2015 r.

Sąd Apelacyjny w Łodzi, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSA Beata Michalska

Sędziowie: SSA Janina Kacprzak SSA Iwona Szybka (spr.)

Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Tomasik

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. w Ł.

sprawy M. Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziałowi w Ł.

o emeryturę

na skutek apelacji M. Z.

od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi

z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt: VIII U 6644/13,

1.  zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznaje M. Z. prawo do emerytury od 1 października 2013 roku;

2.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w Ł. na rzecz M. Z. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję.

Sygn. akt III AUa 896/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 listopada 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział
w Ł. odmówił M. Z. prawa do emerytury, ponieważ ubezpieczony nie udowodnił do dnia 1 stycznia 1999 roku wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2014r. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i rozważaniach: M. Z. urodził się w dniu (...). W dniu 28 października 2013 roku złożył wniosek o emeryturę. Na dzień 1 stycznia 1999 roku udowodnił ogólny staż pracy w wymiarze 29 lat, 6 miesięcy i 26 dni i nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego.

W okresie od dnia 1 września 1968 roku do dnia 31 sierpnia 1975 roku M. Z. był zatrudniony w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Z., w tym w okresie: od dnia 1 września 1968 roku do dnia 31 sierpnia 1972 roku był uczniem szkoły przyzakładowej, od dnia 1 września 1972 roku do dnia 20 października 1972 roku wykonywał pracę na stanowisku ślusarza, od dnia 21 października 1972 roku do dnia 6 listopada 1974 roku odbył zasadniczą służbę wojskową, od dnia 7 listopada 1974 roku do dnia 31 sierpnia 1975 roku wykonywał pracę na stanowisku ślusarza. W okresie od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. (wcześniej (...) Przedsiębiorstwo (...)). W umowie o pracę zawartej w dniu 4 września 1975 roku na czas nieokreślony wskazano, iż wnioskodawcy powierzono obowiązki pomocnika spawacza. W świadectwie pracy z dnia 7 września 2000 roku zakład pracy wskazał, iż wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku pomocnika spawacza i ślusarza. W Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę na stanowisku pomocnika spawacza. Do jego zakresu obowiązków należało przygotowanie elementów do spawania, układanie tych elementów, trzymanie ich przy spawaniu, oczyszczanie. Spawaniem zajmował się spawacz. Wnioskodawca pracował bez maski ochronnej. Wnioskodawca pracował na spawalni i pomagał przy spawaniu takich elementów jak: słupki ogrodzeniowe, palety do suszenia ubrań, szafki ubraniowe dla zakładów, wózki na agregaty gaśnicze. W zakładzie pracy oprócz spawalni były jeszcze emaliernia, odlewnia i ślusarnia, odlewnia. Wnioskodawca nigdy nie pracował na stanowisku ślusarza, pomimo wystawienia angaży ze wskazaniem tego stanowiska. Ślusarze pracowali na maszynach, na ślusarni. zeznania świadka W. J., świadka B. W., zeznania wnioskodawcy. Spawacze i pomocnicy spawaczy otrzymywali dodatki za pracę w warunkach szczególnych oraz mleko. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Ł. (...) Oddział w Ł. zaliczył wnioskodawcy do stażu pracy w warunkach szczególnych okresy zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Z. w okresie od dnia 1 września 1972 roku do dnia 20 października 1972 roku oraz od dnia 7 listopada 1974 roku do dnia 31 sierpnia 1975 roku. Natomiast nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w w/w zakładzie pracy okresu od dnia 1 września 1968 roku do dnia 31 sierpnia 1972 roku tj. okresu w którym pozostawał uczniem szkoły przyzakładowej oraz okresu od dnia 21 października 1972 roku do dnia 6 listopada 1974 roku, tj. okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej. Do stażu pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył ponadto wnioskodawcy okresu zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów w postaci dokumentów, zeznań wnioskodawcy i zeznań świadków W. J. i B. W. pracujących z wnioskodawcą w spornym okresie zatrudnienia.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał odwołanie za nieuzasadnione. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 184 ust. 1, art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do wieku, braku członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym oraz ogólnego stażu okresów składkowych i nieskładkowych na dzień 1 stycznia 1999 roku, ale nie spełnia warunku 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie uwzględnił okresu odbywania przez odwołującego zasadniczej służby wojskowej w okresie zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Z. od dnia 21 października 1972 roku do dnia 6 listopada 1974 roku oraz zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku, gdyż wnioskodawca nie przedstawił świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na jednoznaczne ustalenie, że w okresie od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku ubezpieczony wykonywał pracę pomocnika spawacza, który przygotowywał spawaczowi elementy do zespawania, trzymał je w trakcie spawania, oczyszczał i odkładał, natomiast spawaniem zajmował się spawacz, któremu pomagał. Skarżący pracował na spawalni i pomagał przy spawaniu takich elementów jak: słupki ogrodzeniowe, palety do suszenia ubrań, szafki ubraniowe dla zakładów, wózki na agregaty gaśnicze. Otrzymywał tak jak i spawacze dodatek za pracę w szczególnych warunkach.

Art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zawiera definicję (pojęcie) pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach, stanowiąc, iż jest nim pracownik zatrudniony przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne bądź otoczenia. Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 roku, (...) UK 393/10). Analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku wskazuje, że wymienione w pkt 12 działu XIV prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, automotowodorowym są pracami w szczególnych warunkach. Z ustalonych okoliczności wynika jednak, że wnioskodawca wykonywał prace o charakterze pomocniczym tj. przygotowywał spawaczowi elementy do zespawania, trzymał je w trakcie spawania, oczyszczał i odkładał, nie zajmował się natomiast spawaniem – pracami tymi zajmował się spawacz. Tym samym, wnioskodawca nie był zatrudniony przy spawaniu, nie wykonywał bowiem prac spawalniczych przy spawaniu elektrycznym i gazowym, tj. prac wymienionych w wykazie prac w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy podzielił pogląd zaprezentowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt (...) UK 192/07 (OSNP 2009/5-6/79), zgodnie z którym wykonywanie pracy przez pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych nie mieści się w określeniu "prace przy spawaniu" wymienionym w wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie zaliczył do stażu pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia wnioskodawcy w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. na stanowisku pomocnika spawacza w okresie od dnia
4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku.

Do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych Sąd Okręgowy zaliczył natomiast okres odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia 21 października 1972 roku do dnia 6 listopada 1974 roku. Zgodnie bowiem z uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 roku, w sprawie II UZP 6/13 (Lex 1385939) czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 roku) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). W czasie, w którym przypadała służba wojskowa wnioskodawcy obowiązywała ustawa z 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony, gwarantująca pracownikowi, po spełnieniu warunków w niej wskazanych (określonych w art. 106 ust. 1), wliczenie okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby, oraz rozporządzenie wykonawcze z 1968 roku, według którego pracownikowi, który podjął zatrudnienie (stosownie do zasad określonych w § 1 lub 2), zalicza się okres odbytej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w danym zakładzie lub gałęzi pracy oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Wnioskodawca został powołany do zasadniczej służby wojskowej w czasie trwania zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Z.. Po zakończeniu służby wojskowej (6 listopada 1974 roku) podjął pracę w tym zakładzie z dniem 7 listopada 1974 roku i niniejszym zachował wymagany (w art. 106 ustawy z 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony) 30 dniowy termin zgłoszenia powrotu do pracy po odbyciu służby. Zaliczenie powyżej wskazanego okresu pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, gdyż wnioskodawca nadal nie legitymuje się wymaganym 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł M. Z. zarzucając:

- błędną ocenę materiału dowodowego oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przez poprzez przyjęcie, że poczynione ustalenia faktyczne nie pozwoliły na uznanie, iż praca na stanowisku pomocnika spawacza nie daje wnioskodawcy uprawnień do świadczeń emerytalnych z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych,

- obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. przez zaniechanie wszechstronnej i obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w szczególności przez pominięcie zeznań i uwag wnioskodawcy dotyczących sposobu zatrudnienia i pracy na stanowisku pomocnika spawacza,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 1979 r. w sprawie pierwszej kategorii zatrudnienia w związku z § 19 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w związku z art. 184 ust. 1 pkt. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez uznanie, iż praca na stanowisku pomocnika spawacza nie daje Wnioskodawcy uprawnień do świadczeń emerytalnych z tytułu wykonywania pracy w warunkach szkodliwych.

Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do emerytury.

W uzasadnieniu podniósł, że Sąd (...) instancji dokonał błędnej klasyfikacji pracy pomocnika spawacza wykonywanej przez wnioskodawcę. Odróżnić bowiem należy w osoby wykonujące bezpośrednio czynności związane z pomocą spawaczowi przy spawaniu od osób pracujących w pobliżu stanowiska spawania, ale na innym stanowisku. Sąd (...) instancji dokonał połączenia powyższych kategorii osób i dokonał przez to błędnej oceny charakteru pracy wykonywanej przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie wykonywał pracy w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych, ale bezpośrednio na stanowisku spawania, jako pomocnik spawacza. Okoliczność ta wynika zaś bezsprzecznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nawet ustaleń poczynionych przez sąd orzekający. Niemalże identyczny stan faktyczny dotyczący charakteru pracy pomocnika spawacza był przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 2 sierpnia 2012r. wydanym w sprawie II UK 16/12. Ponadto praktyka orzecznicza wskazuje, iż wykonywanie pracy na stanowisku pomocnika spawacza uważa się według wskazanych przepisów za pracę w szczególnych warunkach. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2012r., sygn. akt III AUa 1192/12).

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest uzasadniona i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku i przyznaniem M. Z. prawa do emerytury.

Zgodnie z treścią art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 roku, przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy, tj. po ukończeniu 60 lat, jeżeli w dniu wejścia w życia ustawy tj. na dzień 1 stycznia 1999 roku, osiągnął okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) tj. 15 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy, czyli 25 lat. Stosownie zaś do treści art. 184 ust. 2 emerytura przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W myśl § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, okresy pracy uzasadniające prawo do wcześniejszego świadczenia emerytalnego to okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywana jest stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.

W niniejszej sprawie w sporze pozostawało tylko to, czy M. Z. w okresie zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł. od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku wykonywał pracę w szczególnych warunkach w rozumieniu ustawy, a co za tym idzie, czy spełnia wszystkie przesłanki pozwalające na przyznaniu mu prawa do emerytury wcześniejszej na podstawie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Nie było bowiem sporne, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił wymagany staż okresów składkowych i nieskładkowych i, że nie jest członkiem OFE oraz, że w dniu (...). ukończył 60 lat. Nie budzi też wątpliwości, że tylko uwzględnienie powyższego zatrudnienia uzupełni brakujący staż pracy w warunkach szczególnych.

W ustalonym przez Sąd Okręgowy stanie faktycznym, jaki został zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku, zasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 z póź. zm.). Sąd Okręgowy ustalił bowiem na podstawie zeznań świadka W. J., świadka B. W. oraz zeznań wnioskodawcy, że wnioskodawca w spornym okresie od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę na stanowisku pomocnika spawacza. Do jego zakresu obowiązków należało przygotowanie spawaczowi elementów do spawania, układanie tych elementów, trzymanie ich przy spawaniu, oczyszczanie. Sąd Okręgowy ustalił ponadto, że ubezpieczony pracował na spawalni i pomagał przy spawaniu takich elementów jak: słupki ogrodzeniowe, palety do suszenia ubrań, szafki ubraniowe dla zakładów, wózki na agregaty gaśnicze. Ustalił także, na podstawie w/w dowodów, że ubezpieczony nigdy nie pracował na stanowisku ślusarza, pomimo wystawienia angaży ze wskazaniem tego stanowiska oraz, że otrzymywał tak jak spawacze dodatek za pracę w szczególnych warunkach. Z tak poczynionych ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego rysuje się więc w pełni spójny i logiczny obraz codziennych czynności pracowniczych M. Z. wykonywanych w spornym okresie zatrudnienia w Zakładach (...) Spółce Akcyjnej w Ł.. Powyższe ustalenia wskazują jednoznacznie, że wnioskodawca wykonujący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę pomocnika spawacza wykonywał pracę w szczególnych warunkach określoną w wykazie A dziale XIV pkt 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.).

W orzecznictwie od wielu lat dominuje pogląd, że zawarte w dziale XIV, poz. 12 określenie „prace przy spawaniu” obejmuje nie tylko zatrudnienie na stanowisku spawacza, ale i prace wykonywane w przebiegu procesu spawania (por. wyrok SN z dnia 29 stycznia 2008 r., (...) UK 192/07, OSNP 2009/5-6/79; wyrok SN dnia 8 czerwca 2011 r. ((...) UK 393/10, LEX nr 950426). Natomiast w wyroku z dnia 2 sierpnia 2012 r. (II UK 16/12, opubl. LEX nr 1265564) Sąd Najwyższy uznał, że praca na stanowisku pomocnika spawacza jest pracą wykonywaną w warunkach szczególnych wymienioną w wykazie A dziale XIV pkt 12. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy wskazał, że „na gruncie rozporządzenia z 7 lutego 1983r. zaliczenie stanowiska „pomocnik spawacza” do pracy w szczególnych warunkach jest w pełni uprawnione, gdy się zważy, że do okresów pracy w szczególnych warunkach zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (Dział XIV pkt 12) zaliczono „prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowo wodorowym” Nie sposób podzielić odmiennej wykładni”. Za błędny uznał Sąd Najwyższy pogląd, że pomocnik spawacza uczestniczący w procesie spawania, poprzez to, że wykonuje także szereg czynności jedynie związanych ze spawaniem (w stanie faktycznym sprawy: czynności przygotowawcze, organizacyjne) nie pracuje w pełnym wymiarze czasu pracy „przy spawaniu”. Zdaniem Sądu Najwyższego użycie określenia „przy spawaniu” zamiast „spawacz” pozwala objąć nim także prace wykonywane w przebiegu spawania przez pracowników niebędących spawaczami. Ponadto Sąd Najwyższy zauważył, że stanowisko pomocnika spawacza było zaliczone do pierwszej kategorii zatrudnienia na podstawie rozporządzenie rady Ministrów z dnia 4 maja 1979r. W załączniku do tego rozporządzenia zawierającym wykaz prac zaliczonych do pierwszej kategorii zatrudnienia, w brzmieniu obowiązującym do 30 grudnia 1981r., zaliczono do tej kategorii w Dziale XI poz. 26 prace spawaczy i pomocników spawaczy. Skoro praca ta była zaliczona do pracy w pierwszej kategorii zatrudnienia, to pozwala to na zaliczenie ją do pracy w warunkach szczególnych na podstawie rozporządzenia z 1983r. Uzupełniająco dodać należy, że także na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1956 r. w sprawie zaliczania pracowników do kategorii zatrudnienia (Dz. U. z dnia 18 września 1956 r.), poprzedzającego bezpośrednio rozporządzenie z 4 maja 1979r., praca pomocnika spawacza zaliczona była do pierwszej kategorii zatrudnienia. W załączniku do rozporządzenia w dziale (...) „Stanowiska w zakładach przemysłowych różnych działów produkcji” pod poz. 16 wymieniono także pomocników spawaczy. Również orzecznictwo Sądów Apelacyjnych zgodne jest co do tego, że praca na stanowisku pomocnika spawacza jest pracą wykonywaną w warunkach szczególnych wymienioną w Wykazie A dziale XIV poz. 12. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn akt III AUa 747/13, Legalis; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2012r., sygn. akt III AUa 1192/12, Legalis).

Sąd Apelacyjny w pełni podziela powyższy pogląd stojąc na stanowisku, że do czynności związanych ze spawaniem należą prace jakie ubezpieczony wykonywał w ramach obowiązującego go czasu pracy, gdyż czynności te były objęte procesem spawania. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez Sąd (...) instancji wynika bowiem, że skarżący otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szczególnych, uczestniczył w procesie spawania, a jego praca stanowiła ciąg technologiczny spawania. Pracę swą ubezpieczony wykonywał przy spawaczu i bez jego pracy, tj. ułożeniu elementów, przygotowaniu ich dla spawacza, przytrzymaniu elementów przy spawaniu, proces spawania nie mógłby się odbyć i finalny efekt spawania nie mógłby być osiągnięty. Czynności jakie wnioskodawca wykonywał zostały szczegółowo opisane przez świadków- spawaczy, dla których wnioskodawca był pomocnikiem. Z wyjaśnień wnioskodawcy wynika natomiast, że elementy do spawania układał na stole spawalniczym.

Trafnie przy tym skarżący podnosi, że należy odróżnić prace związane z pomocą spawaczowi przy spawaniu od prac, które są wykonywane w pobliżu stanowiska spawania, ale na innym stanowisku. Wnioskodawca pracował w spornym okresie na stanowisku pomocnika spawacza i wykonywał prace objęte procesem spawania, czyli „prace przy spawaniu”. Nie wykonywał natomiast prac na stanowisku będącym w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych.

Zaliczenie okresu od dnia 4 września 1975 roku do dnia 30 listopada 1989 roku jako pracy wykonywanej w warunkach szczególnych powoduje, że skarżący udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych, bowiem po doliczeniu go (14 lat i 2 miesiące i 26 dni) do okresu uznanego przez ZUS (11 miesięcy i 14 dni) okres pracy w warunkach szczególnych przekracza 15 lat. Ponadto podzielić należy pogląd Sądu Okręgowego, że do pracy w warunkach szczególnych powinien być też zaliczony okres zasadniczej służby wojskowej odbytej od dnia 21 października 1972 roku do dnia 6 listopada 1974 roku. Sąd Okręgowy precyzyjnie wyjaśnił z jakich powodów okres ten podlega zaliczeniu i Sąd Apelacyjny podziela to stanowisko.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 par. 1 kpc zmienił zaskarżony wyrok i przyznał M. Z. prawo do emerytury od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenia.

Sędziowie: Przewodniczący: